บทที่ 509 เรืออับปาง

กลางทะเลอันเวิ้งว้าง เรือปืนใหญ่สิบสองลำล้อมรอบอยู่ด้านนอกสุด ด้านในเรือสินค้าขนาดใหญ่ลำแล้วลำเล่ากำลังจมลงอย่างช้าๆ เรือปืนใหญ่ห้าลำแนบชิดกับเรือสินค้าห้าลำที่ค่อยๆ จมลง ใช้โซ่เหล็กมัดเรือสองลำเข้าด้วยกัน ชายฉกรรจ์หนุ่มสาวต่างพยายามอย่างสุดกำลัง แบกหามหีบไม้จากเรือสินค้าไปสู่เรือปืนใหญ่

บนเรือปืนใหญ่ลำหนึ่ง คุณชายสวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงินยืนอยู่ที่หัวเรือ กัดฟันแน่นจ้องมองทุกสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า

เขาไม่ยินยอม ส่งคนไปขอความช่วยเหลือจากเรือปืนใหญ่ขนาดร้อยเลี่ยวที่อยู่รอบนอกอีกครั้ง แต่คำตอบที่ได้รับก็ยังคงเป็น: “พวกเรามีหน้าที่คุ้มกันพวกท่านไปยังเกาะหนานถานเท่านั้น ไม่ได้รับผิดชอบขนย้ายสินค้า”

คุณชายชุดน้ำเงินทุบกำปั้นลงบนฝ่ามืออย่างแรง กล่าวอย่างโกรธแค้น: “พวกเขาจะทนดูเรือสินค้าของสำนักแลกเงินต้าหลงจมลงไปต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นหรือ?!”

คนรับใช้ที่อยู่ข้างกายกล่าวอย่างขุ่นเคือง: “พวกเขาคงอยากให้น้ำตาลทรายขาวของนายน้อยไปไม่ถึงหนานถานใจจะขาด”