บทที่ 518 ส่งกองทัพเรือกลับจิ่นโจว 1

ตอนที่เฉินเยี่ยนร่วงหล่นลงมา แม้จะมีเสาไม้ช่วยพยุงไว้ แต่แผ่นหลังก็ถูกเศษไม้และแผ่นไม้ที่ร่วงหล่นลงมากระแทกจนเป็นแผลยาวตั้งแต่แผ่นหลังไปจนถึงแขนซ้าย บริเวณอื่นๆ ก็มีบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ ชุดขุนนางสีแดงเข้มขาดรุ่งริ่งเปรอะเปื้อน

ยิ่งต้องออกแรงตีกลอง แผลก็ยิ่งฉีกขาด เลือดไหลนองจนเสื้อผ้าแนบติดกับตัว ดูน่าเวทนาไม่น้อย

จูจื่อหยางรีบนำคนมาช่วยแก้มัดให้เฉินเยี่ยน แล้วทำความสะอาดและพันแผลให้ง่ายๆ ก่อนจะช่วยกันหามจ้าวชวีและแผ่นไม้ที่ติดอยู่กับขาขึ้นมา

จูจื่อหยางเห็นขาของจ้าวชวีที่แกว่งไปมากลางอากาศ ก็อดเลื่อมใสไม่ได้ สั่งให้คนยกม้านั่งมาสองตัว แล้ววางแผ่นไม้ที่จ้าวชวีนั่งอยู่ลงบนม้านั่ง

จ้าวชวีนั่งอยู่บนแผ่นไม้ ถลึงตาใส่จูจื่อหยาง แยกเขี้ยวเผยให้เห็นรูดำที่ฟันหน้าหายไป แล้วกล่าวอาฆาต: “ฝากไว้ก่อนเถอะ!”