บทที่ 530 ลมฝนโหมกระหน่ำ 1

ไม่นานนัก งูเหล่านั้นก็เลื้อยขึ้นไปบนขาของเขา และค่อยๆ รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ขาของเขาเริ่มรู้สึกบวมเป่ง น่าจะเป็นเพราะเลือดลมเดินไม่สะดวก

หากเป็นเช่นนี้ต่อไปนานๆ ขาทั้งสองข้างอาจจะพิการ ต่อไปคงต้องนั่งรถเข็น

คอของหลิวจื่ออิ๋นคันยิบ อดไม่ได้ที่จะไอออกมาติดต่อกันหลายครั้ง

อากาศแห้งแล้งของเมืองหลวงราวกับมีฝุ่นทรายปะปนอยู่ ราวกับจะทำให้เขาไอจนปอดหลุดออกมา

ท่ามกลางเสียงไอที่รุนแรงเช่นนี้ ประตูถูกเปิดออก แสงสว่างรำไรสาดส่องเข้ามา ก็เห็นเพียงแผ่นหลังของชายชุดขาวคนหนึ่งรีบร้อนเดินออกจากประตูไป