บทที่ 536 ลมฝนโหมกระหน่ำ 7

เฉินชิงเหวยไม่รู้ความคิดในใจของเฉินเยี่ยน คิดเพียงแต่ว่าครอบครัวของตนทำผิดต่อเฉินเยี่ยนถึงเพียงนี้ เฉินเยี่ยนกลับยังคิดเผื่อเจียเล่อถึงเพียงนี้ ช่างมีบุญคุณล้นเหลือดั่งขุนเขา

หากยามนี้เฉินเยี่ยนสั่งให้เขาไปตาย เขาก็จะตอบตกลงโดยไม่ลังเล

รอจนเฉินเยี่ยนออกจากห้องไป เฉินชิงเหวยก็กำชับฟางซื่ออีกยกใหญ่ ฟางซื่อกล่าว: “บุญคุณที่นายท่านเยี่ยนมีต่อเจียเล่อ มีต่อครอบครัวเรา ข้าจำใส่ใจไว้หมดแล้ว ต่อไปก็จะเล่าให้เจียเล่อฟังบ่อยๆ”

เฉินชิงเหวยถึงได้วางใจ หันไปมองเจียเล่อที่กลิ้งไปมาอยู่บนเตียง กล่าว: “เจียเล่อมีพรสวรรค์เหนือกว่าข้า พวกเราก็พาเขาติดตามนายท่านเยี่ยน ต่อไปได้รับคำชี้แนะจากนายท่านเยี่ยนสักประโยคสองประโยค เขาต้องมีอนาคตไกลกว่าพ่ออย่างข้าแน่”

ฟางซื่อได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาก็สว่างวาบ: “ต่อไปให้เจียเล่อกราบขอเป็นศิษย์นายท่านเยี่ยนได้หรือไม่?”