บทที่ 555 วิกฤตน้ำตาลทรายขาว 2

“ร้านขายน้ำตาลไม่มีน้ำตาล ฤดูเก็บเกี่ยวอ้อยกลับไม่มีอ้อย เกรงว่าจะมีคนกว้านซื้อกักตุนสินค้าไว้”

เฉินเยี่ยนหรี่ตาลง

เมิ่งหย่งฉางเบิกตากว้าง: “เจ้าหมายความว่ามีคนแย่งธุรกิจกับพวกเรา? ใครจะมีเงินมากมายขนาดนั้น กว้านซื้อน้ำตาลทรายขาวและอ้อยไปจนหมด?”

โรงงานน้ำตาลของพวกเขาอาศัยพระอักษรขององค์โอรสสวรรค์ และการผูกขาดการขายบนเกาะการค้า ขอเพียงผลิตน้ำตาลออกมาได้ก็ขายเป็นเงินได้ทันที กำไรงามอย่างยิ่ง ถึงกระนั้นก็ยังไม่สามารถผูกขาดธุรกิจน้ำตาลได้ หรือแม้แต่ครองส่วนแบ่งตลาดน้ำตาลในต้าเหลียงถึงสองส่วนก็ยังทำไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น โรงงานน้ำตาลของพวกเขาขายเฉพาะน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ราคาสูง และขายเฉพาะในเมืองหลวงกับเกาะการค้า ไม่ได้แย่งธุรกิจพ่อค้าน้ำตาลคนอื่นในต้าเหลียงจริงๆ แม้จะรับซื้ออ้อย แต่พวกเขาก็ยังรับซื้อน้ำตาลทรายขาวธรรมดาและน้ำตาลทรายแดง ซึ่งก็เป็นการสร้างรายได้ให้พ่อค้าน้ำตาลเหล่านั้น แล้วจะมีใครมาเล่นงานโรงงานน้ำตาลของพวกเขาอีก?