บทที่ 577 แปดตระกูลใหญ่

กว่าจะรอจนฟ้าสาง เสื้อผ้าของพวกเขาเปียกชุ่ม หนาวสั่นจนตัวสั่นเทา หวังหนิงจือยิ่งรู้สึกปวดหัวแทบระเบิด ยืนแทบไม่อยู่

เฉินเยี่ยนรู้เรื่อง เดินมาดูแวบหนึ่ง แล้วส่ายหน้าถอนหายใจ: “ลำบากแค่นี้ยังทนไม่ไหว รอเข้าคุกไป พวกท่านจะอยู่กันอย่างไร?”

หลิวหยางผู่และพวกหวาดกลัวจนส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ แต่เฉินเยี่ยนไม่แม้แต่จะมอง หันหลังไปสั่งคนด้านหลัง: “เข้าเมืองแล้วไปตามหมอมาสักคน”

เขายังต้องการงัดปากหวังหนิงจือ จะปล่อยให้หวังหนิงจือตายไปเฉยๆ ไม่ได้

เข้าเมืองมา ทั้งสามคนถูกส่งเข้าคุกทันที ผู้คุมได้รับคำสั่งจากเบื้องบน จึงไปตามหมอมาดูอาการหวังหนิงจือ หมอบอกว่าเป็นไข้หวัดลมหนาว เขียนใบสั่งยามาให้สามเทียบ ผู้คุมกลัวว่าถ้าออกเงินซื้อยาไปแล้วเบื้องบนจะไม่เบิกให้ เลยโยนใบสั่งยาทิ้งไว้ข้างตัวหวังหนิงจือ ถือว่าทำงานที่ได้รับมอบหมายเสร็จสิ้นแล้ว