บทที่ 589 ขอสงบศึก 7

“ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ ต่างฝ่ายต่างเติมเต็มส่วนที่ขาด”

สวีจือเกลี้ยกล่อม: “หากพวกเราร่วมมือกัน แปดตระกูลใหญ่จะทำเงินได้มหาศาล เกาะการค้าก็จะยิ่งรุ่งเรือง ให้ชาวบ้านในซงเฟิ่งและหนิงไหวได้มีที่ทำกินมากขึ้น ใต้เท้าก็สามารถส่งเงินเข้าคลังหลวงได้มากขึ้น สร้างผลงานชิ้นใหญ่ เพื่อใช้อ้างอิงในการเลื่อนตำแหน่งในวันหน้า”

เฉินเยี่ยนนั่งฟังเงียบๆ ไม่ได้เอ่ยปาก สวีจือจึงต้องพูดต่อ: “แปดตระกูลใหญ่กับใต้เท้าเคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน ต่อสู้กันมาต่างฝ่ายต่างก็สูญเสีย หากยังดึงดันต่อไป สุดท้ายก็พังกันทั้งคู่ มิสู้จับมือสงบศึก ต่างฝ่ายต่างรับผลประโยชน์กันไปไม่ดีกว่าหรือ?”

เฉินเยี่ยนขัดจังหวะสวีจือ เลิกเปลือกตาขึ้น แววตาคมกริบดุจมีด: “เกาะการค้าของข้าพเจ้าไม่ต้องการใบชาและเครื่องกระเบื้องของพวกท่าน ลำพังแค่น้ำตาลทรายขาวก็รุ่งเรืองได้ รอให้แปดตระกูลใหญ่แบกรับไม่ไหวจนแตกกระสานซ่านเซ็น ถึงเวลานั้นย่อมมีพ่อค้ารายอื่นขนใบชาและเครื่องกระเบื้องขึ้นมาขายบนเกาะเอง”

ใบหน้าเขาฉายแววมีความนัย: “ไม่รู้ว่าแปดตระกูลใหญ่ของท่านจะยื้อไปได้อีกนานแค่ไหน?”