บทที่ 597 ฝังรากแห่งหายนะ

เหล่าบัณฑิตที่ยังไม่ได้รับราชการ มักซึมซับคำสอนของนักปราชญ์มานานปี ในใจเปี่ยมด้วยปณิธาน ล้วนปรารถนาจะเป็นขุนนางตงฉิน

เฉินซานหยวนไม่เพียงมีความรู้เป็นเลิศเหนือผู้คน แต่ยังเป็นขุนนางที่ดีและซื่อสัตย์มือสะอาด ยิ่งทำให้เหล่านักเรียนเคารพเลื่อมใส

นับตั้งแต่พวกเขามาถึงซงเฟิ่ง ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของเมืองนี้แบบวันต่อวันกับตาตนเอง เหล่านักเรียนก็ยิ่งเทิดทูนบูชาเฉินเยี่ยนถึงขีดสุด

วันนี้เมื่อได้เห็นตัวจริงของเฉินซานหยวน ทุกคนต่างตื่นเต้นดีใจกันถ้วนหน้า

ทว่าเมื่อมี "บูรพาจารย์" ท่านผู้เฒ่าหยางและมหาปราชญ์เหออยู่ด้วย พวกเขาจึงไม่กล้าทำตัวเสียมารยาท ได้แต่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่กับที่ พยายามข่มความรู้สึกตื่นเต้นในใจไว้อย่างสุดความสามารถ