บทที่ 611 โซ่ตรวน 3

รอยยิ้มของเฉินเยี่ยนแฝงความเย้ยหยันชัดเจนขึ้น

"พ่อเจ้าต้องตาย ก็เพราะเขาโชคร้ายที่ถูกข้าจับได้ และกลายเป็นเบี้ยทิ้งของแปดตระกูลใหญ่ ส่วนเจ้าที่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้ ก็เพราะความไม่เจียมตัวของเจ้าเอง"

เส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่หน้าผากของหวงหมิง เขาแทบคลุ้มคลั่งด้วยความโกรธ

ทว่าในแววตาของเฉินเยี่ยนกลับมีความสงสารเจือปน "ต่อให้เจ้าฆ่าข้าได้จริงๆ ผู้ที่ได้รับผลประโยชน์สูงสุดก็ยังคงเป็นสามตระกูลใหญ่อย่างหวัง หลิว และสวี หากแปดตระกูลใหญ่พอใจก็อาจเก็บเจ้าไว้ แต่ถ้าไม่พอใจ จุดจบของเจ้าก็ไม่ต่างจากวันนี้หรอก จนป่านนี้เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือว่า เจ้าเป็นเพียงเบี้ยที่ใช้แล้วทิ้ง แต่กลับสำคัญตัวผิดคิดว่าเป็นขุน"

รูม่านตาของหวงหมิงหดเกร็ง ความโกรธแค้นเจือปนด้วยความไม่ยินยอมและความเข้าใจที่ค่อยๆ ผุดขึ้น