บทที่ 642 ลอบโจมตี 5

เรือโจรวอโค่วเหล่านั้นเห็นว่าหนีไม่พ้น จำต้องหันกลับมายิงโต้ตอบเรือปืนของเกาะการค้า แต่ก็ยังต้องคอยระวังลูกธนูจากกำแพงเมือง ทำให้ต้องรับศึกสองด้าน ไม่เหลือความห้าวหาญดั่งตอนแรกอีก

การสู้รบยืดเยื้อไปจนถึงพลบค่ำ ทั้งกองกำลังชาวบ้านและโจรวอโค่วต่างเหนื่อยล้า ดินปืนและกระสุนต่างฝ่ายต่างก็หมดเกลี้ยง

ในที่สุดท้องทะเลก็กลับสู่ความสงบ ประตูทิศใต้ของเกาะการค้าเปิดออก กองกำลังชาวบ้านนับพันแบกคันธนูและระเบิดไม้ไผ่กรูออกจากเมือง กระโดดลงเรือพายที่เหลืออยู่บริเวณท่าเรือ แล้วพายมุ่งหน้าสู่สมรภูมิ

เรือโจรวอโค่วขนาดมหึมาถูกเรือพายลำเล็กๆ ล้อมไว้ทุกทิศทาง คันธนูที่ง้างจนสุดสร้างความหวาดผวาให้แก่พวกโจรจนขวัญหนีดีฝ่อ

เมื่อกองกำลังชาวบ้านบนเรือพายตะโกนก้อง "ยอมแพ้ไม่ฆ่า!" โจรวอโค่วที่หมดแรงก็สิ้นความตั้งใจที่จะสู้ต่อ