บทที่ 709 ยกเลิก

หลงจู๊ได้ค่าจ้างเดือนละเจ็ดเฉียน แต่พวกเขาได้แค่สามเฉียน ทำงานสองเดือนยังไม่ได้เท่าหลงจู๊ทำเดือนเดียวเลย

พวกลูกจ้างอิจฉาไปก็เท่านั้น พวกเขาไม่รู้หนังสือ คิดบัญชีไม่เป็น ก็ทำได้แค่ใช้แรงงานเท่านั้นแหละ

ทว่าหลงจู๊กลับพูดว่า "สถานศึกษาชั้นต้นนั่น จ่ายแค่ไม่กี่สิบอีแปะต่อเดือนก็เข้าไปเรียนหนังสืออ่านออกเขียนได้แล้ว ต่อให้ไม่ใช่หัวกะทิ เรียนจบออกมาก็ยังไปเป็นหลงจู๊หรือเสมียนบัญชีได้ แต่ถ้าเกิดหัวดี ก็จะได้เลื่อนชั้นไปเรียนที่สถานศึกษาชิงอวิ๋นต่อ อาจารย์ที่นั่นมีแต่ปราชญ์เมธีผู้มีชื่อเสียงทั้งนั้น ขอแค่ได้เข้าไปรับรองว่าสอบติดราชการเป็นแน่ ถึงตอนนั้นก็จะได้พลิกฟื้นวงศ์ตระกูลของแท้แล้ว!"

เมื่อคิดถึงสถานศึกษาอินไฉ แววตาของหลงจู๊ก็ยิ่งทอประกายร้อนแรง

นี่เป็นเพราะเขาอายุมากแล้ว ซ้ำยังต้องทำมาหาเลี้ยงครอบครัว มิฉะนั้นเขาคงหาทางแทรกตัวเข้าไปเรียนให้ได้ ทนลำบากเรียนสักหลายปีเพื่อสอบเอาตำแหน่งขุนนางกลับมาให้จงได้