บทที่ 719 การเดินทางอันยาวไกล 2

หากไม่ใช่เพราะเหออันฝูคอยวิ่งวุ่นรับใช้เขาอย่างแข็งขัน เขาคงคิดว่าเฉินเยี่ยนจงใจหลบหน้าเขาเสียแล้ว

เมื่อได้คลุกคลีกับเหออันฝูหลายต่อหลายครั้ง เซี่ยชุนก็รู้สึกพึงพอใจในตัวเขาเป็นอย่างยิ่ง ถึงกับเอ่ยปากว่า "เจ้านี่ช่างน่ารักน่าเอ็นดูนัก มาอยู่ข้างกายใต้เท้าเฉินก็น่าเสียดายแย่ มิสู้ตามข้าเข้าวังไปรับใช้เจ้านายเถิด ข้ารับรองว่าชาตินี้เจ้าจะได้เสวยสุขไปตลอดชีวิต"

เหออันฝูหนีบขาสองข้างเข้าหากันแน่น ทว่าใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง "ไม่ปิดบังกงกงเซี่ยหรอกขอรับ ผู้น้อยเป็นทายาทสืบสกุลเพียงคนเดียวของตระกูล เพิ่งจะแต่งงานได้ไม่นาน ยังไม่ได้ผลิตทายาทเลย เรื่องเข้าวังนี่คงจะไปไม่ได้กระมังขอรับ"

เซี่ยชุนรู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง "เช่นนั้นก็รอให้เจ้ามีทายาทสืบสกุลก่อน ค่อยมาหาข้าก็แล้วกัน ข้าจะช่วยฝากฝังให้เจ้าเอง"

เหออันฝูย่อมต้องแสดงความขอบคุณอย่างสุดซึ้ง ทว่าในใจกลับคิดว่า หากไร้ซึ่งความเป็นชายแล้ว จะเอาความเจริญรุ่งเรืองไปทำไมกัน