บทที่ 725 การเยี่ยมเยียน 4

นักพรตเห็นว่าหลอกลวงเหออันฝูไม่ได้ จึงรีบกล่าวว่า "ผู้น้อยจะไปกับท่านเดี๋ยวนี้ จอมยุทธ์โปรดให้เวลาผู้น้อยเก็บของสักครู่"

เหออันฝูมองเห็นบนพื้นมีผ้าผืนหนึ่งปูอยู่ ด้านบนเต็มไปด้วยของขลังต่างๆ นานา จึงปล่อยให้เขาใช้มือข้างเดียวเก็บกวาดไป

นักพรตผู้นั้นหยิบแส้ปัดฝุ่นขึ้นมาเหน็บไว้ที่เอว จากนั้นก็รวบมุมผ้าทั้งสี่ด้านเข้าด้วยกัน พยายามผูกให้แน่นอย่างสุดกำลัง ก่อนจะหันไปกล่าวกับเหออันฝูอย่างจนใจ "มือของข้าถูกจอมยุทธ์กดเอาไว้เช่นนี้ ยกของพวกนี้ไม่ไหวจริงๆ จอมยุทธ์เก่งกาจถึงเพียงนี้ ยังกลัวว่าผู้น้อยจะหนีรอดไปได้อีกหรือ?"

"ตาเฒ่าสิบแปดมงกุฎอย่างเจ้ามีแต่แผนการชั่วร้าย ใครจะไปรู้ว่าเจ้าจะใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรอีก ยกไหวก็ยก ยกไม่ไหวก็ทิ้งไป..."

ในเมื่อเหออันฝูรู้แล้วว่าชายผู้นี้คือตาเฒ่าสิบแปดมงกุฎ เขาย่อมไม่หลงกล ขณะที่กำลังเอ่ยปากโต้แย้ง จู่ๆ ก็เห็นนักพรตผู้นั้นชักแส้ปัดฝุ่นออกมาตวัดเข้าใส่หน้าเขา เหออันฝูหงายศีรษะหลบตามสัญชาตญาณ หลบพ้นแส้ปัดฝุ่นไปได้อย่างหวุดหวิด ทว่าคิดไม่ถึงว่าในแส้ปัดฝุ่นนั้นจะซุกซ่อนทรายเอาไว้ ทรายทั้งหมดปลิวเข้าตาเขาจนมิด ทำให้เขามองไม่เห็นสิ่งใดในชั่วพริบตา จึงรีบปล่อยมือเพื่อขยี้ตา