บทที่ 747 ลมหนาวพัดโหมอีกครา 1

หวังหรูไห่ตักน้ำแกงหลิงลู่มาถวายอีกชาม จักรพรรดิหย่งอันทอดพระเนตรเพียงแวบเดียวก็ขมวดพระขนง "ไม่มีอย่างอื่นแล้วหรือ?"

ของแค่นี้จะไปยาไส้อะไรได้

หวังหรูไห่มีสีหน้ายินดี "ฝ่าบาททรงหิวแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

"การเล่นหมากรุกช่างสิ้นเปลืองเรี่ยวแรงนัก"

พระสีหน้าของจักรพรรดิหย่งอันผ่อนคลายลง