บทที่ 776 โรคร้าย 1

เจิ้งซิงฮวายเยาะเย้ยว่า "คุณชายหวังคงไม่ได้ยอมจำนนต่อไอ้ปีศาจร้ายเฉินแล้วหรอกนะ?"

หวังไฉเจ๋อรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย จึงทำปากแข็งว่า "ไอ้ปีศาจร้ายเฉินทรมานพวกเราทุกวัน ข้าแทบอยากจะให้เขารีบๆ ล้มป่วยไปเสีย พวกเราจะได้กลับไปพักผ่อนที่บ้านบ้าง"

หวังเฉิงอี้รู้สึกโมโห "ใต้เท้าเฉินกินอยู่หลับนอนร่วมกับพวกเราทุกวัน แม้แต่ตอนกวาดหิมะก็ยังลงมือช่วย เขาทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดี ก็เพื่อหวังจะอบรมสั่งสอนพวกเราให้มีอนาคต เมื่อก่อนพวกเจ้าด่าทอเขาเพื่อความสะใจก็แล้วไปเถอะ แต่ตอนนี้เขาล้มป่วยลง พวกเจ้ากลับยังมาสมน้ำหน้าอีก ช่าง..."

เจิ้งซิงฮวายกระโดดผึงขึ้นมาทันที "หวังเฉิงอี้ เจ้าช่างขวัญกล้าเทียมฟ้านักนะ เมื่อก่อนก็คอยพูดเข้าข้างไอ้ปีศาจร้ายเฉิน วันนี้ถึงขั้นกล้ามาชี้หน้าด่าพวกเรา รนหาที่ตายนักใช่ไหม?"

"พวกเจ้าไม่คู่ควรที่จะเป็นศิษย์ของใครทั้งนั้น!"