บทที่ 844 งัดข้อ 2

"ท่านรองมหาเสนาบดีหลิ่ว ท่านย่อมทราบดีว่าหากเราสองคนไม่ร่วมมือกันในยามนี้ ต่างฝ่ายต่างก็จะถูกอีกฝั่งกลืนกินจนสิ้น" หูอี้กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "เราสองคนไม่อาจแตกคอกันเองได้อีกแล้ว!"

หลิ่วโส่วเหรินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นว่า "ท่านคิดเห็นอย่างไรต่อฉีอ๋อง?"

"แม้ฉีอ๋องจะเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท แต่ท้ายที่สุดเขาก็ยังเป็นเพียงพระโอรสองค์เล็ก"

"น่าเสียดายที่เจียวจื้อสิงเลือกข้างจิ้นอ๋องไปแล้ว และออกหน้าจัดการให้เขาหลายต่อหลายครั้ง ความทุ่มเทแรงกายแรงใจเหล่านั้นจิ้นอ๋องล้วนเห็นอยู่ในสายตา ต่อให้ท่านจะหันไปประจบสอพลอเพียงใด ในสายตาของจิ้นอ๋อง ท่านก็ไม่มีวันเหนือกว่าเจียวจื้อสิงไปได้"

หลิ่วโส่วเหรินแค่นเสียงเย็นชา "หากจิ้นอ๋องเอ่ยปาก หรือทรงลงมือเล่นงานท่านด้วยพระองค์เอง ถึงเวลานั้นต่อให้ท่านอยากจะไปเข้าพวกกับฉีอ๋อง ก็คงสายเกินไปเสียแล้ว"