บทที่ 883 กระดานหมาก 7

เฉินเยี่ยนเงยหน้าขึ้นขวับ ก็เห็นว่าแววตาของหย่งอันตี้เจือไปด้วยความเมตตาเอ็นดูเพิ่มขึ้นหลายส่วน

หัวใจของเขาราวกับบวมเป่ง พออ้าปาก ลำคอก็ตีบตันไปหมด "ฝ่าบาทพระชนมายุยังไม่ถึงหกสิบชันษา ย่อมต้องทรงปกป้องต้าเหลียงของเราต่อไปได้อีกยี่สิบสามสิบปีพ่ะย่ะค่ะ"

พระพักตร์ซีดเซียวของหย่งอันตี้เมื่อแย้มพระสรวลก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง "จุดที่น่ายกย่องที่สุดในตัวเจ้า ก็คือความซื่อตรง กล้าทำในสิ่งที่คนทั้งใต้หล้าไม่กล้าทำ ทว่าบัดนี้กลับเรียนรู้ที่จะประจบสอพลอเสียแล้ว"

ทรงหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วตรัสต่อ "ทว่าทำเช่นนี้ก็ถือเป็นการปกป้องตัวเอง นับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับเจ้า"

เฉินเยี่ยนก้มหน้าลง ขอบตาแดงเรื่อ "การที่กระหม่อมล่วงเกินคนไปค่อนราชสำนักแต่ยังคงมีชีวิตอยู่ได้อย่างปลอดภัย ล้วนพึ่งพาพระบารมีของฝ่าบาทที่ทรงปกป้องพ่ะย่ะค่ะ"