บทที่ 887 ธงผืนใหญ่ 2

เจียวจื้อสิงเกลี้ยกล่อมต่อ "ท่านอ๋องจะทนดูต้าเหลียงของเราถูกฝังกลบไปต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นหรือ?"

ทว่าหลู่อ๋องกลับมีท่าทีหนักแน่น "ฉีอ๋องแม้มีความผิด แต่ขอเพียงสั่งสอนด้วยความอดทน เขาย่อมรู้สำนึกและแก้ไขได้ ท่านมหาเสนาบดีควรกราบทูลเสด็จพ่อ ให้ทรงยื่นพระหัตถ์เข้ามาจัดการโดยเร็วเถิด"

พระองค์ไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย

"ดังคำกล่าวที่ว่า สันดอนขุดได้ สันดานขุดยาก ต่อให้กราบทูลฝ่าบาท ฉีอ๋องอาจจะยอมสงบเสงี่ยมชั่วคราวเพราะเกรงกลัวพระบารมี แต่เมื่อใดที่เขาได้สืบทอดราชบัลลังก์ จะมีผู้ใดสามารถสะกดข่มเขาได้อีก? ถึงเวลานั้น ขุนนางผู้ภักดีจะถูกเข่นฆ่า ราชสำนักจะเหลือเพียงกังฉินประจบสอพลอ แล้วจะปกครองแผ่นดินอันกว้างใหญ่นี้ได้อย่างไร?"

เจียวจื้อสิงทั้งเศร้าโศกและเดือดดาลจนถึงขีดสุด หลู่อ๋องเองก็สั่นสะท้าน ท้ายที่สุดจึงหันกลับมาและตรัสอย่างจนพระทัย "รากฐานของบรรพชน เปิ่นหวังจะเต็มใจให้พินาศย่อยยับได้อย่างไร? ทว่าเปิ่นหวังมีความพิการแต่กำเนิด ต่อให้มีใจก็ไร้กำลัง หากเปิ่นหวังกล้าไปช่วงชิงกับฉีอ๋องจริงๆ ผู้คนทั่วหล้าจะรุมประณามด่าทอเปิ่นหวังเช่นไร?"