บทที่ 907 โค่นฉี 16

อย่าว่าแต่สีหน้าของเถาเหยียนจิ้งจะดูไม่ได้เพียงใดเลย เอาแค่ว่าช่วงหลายวันนี้ทั้งกรมลี่ปู้ต่างก็อกสั่นขวัญแขวนกันไปหมด เกรงว่าจะไปกระตุกหนวดเสือเฒ่าเข้า

เวลาจะรายงานราชการทีก็ต้องกระซิบกระซาบใกล้ๆ ท่านเสนาบดีเฒ่า ไม่กล้าให้ใต้เท้าเฉินซึ่งเป็นคนนอกได้ยิน

เป็นถึงจี้จิ่วแห่งกั๋วจื่อเจี้ยนผู้สูงส่ง กลับกลายมาเป็นหางเครื่องคอยเดินตามต้อยๆ ท่านเสนาบดีเฒ่าไปทุกหนทุกแห่ง ช่างเป็นเรื่องแปลกประหลาดเสียนี่กระไร ท่ามกลางสถานการณ์ทางการเมืองที่กำลังผันผวนอย่างรุนแรง เรื่องนี้จึงกลายเป็นที่ขบขันของใครหลายคน

หวังหรูไห่ก็นำเรื่องนี้ไปเล่าเป็นเรื่องตลกให้หย่งอันตี้ฟัง หย่งอันตี้ตรัสว่า "คงมีแต่เฉินเยี่ยนเท่านั้นแหละ ที่กล้าหน้าด้านทำเรื่องแบบนี้ได้"

"หากสามารถจัดหาตำแหน่งดีๆ ให้นักศึกษาทั้งสองร้อยคนนี้ได้สำเร็จ ปีหน้าคงมีคนแย่งกันเข้ากั๋วจื่อเจี้ยนหัวแทบแตกเป็นแน่" หวังหรูไห่กล่าวปนหัวเราะ