บทที่ 912 เว่ยจี้

ข่าวส่งมาถึงในวังก็เป็นเวลาฟ้ามืดแล้ว

หย่งอันตี้ฟังการรายงานของหวังหรูไห่จบ ก็เพียงส่งเสียง "อืม" ออกมาคำหนึ่ง ก้มหน้าก้มตาอ่านฎีกาต่อไปโดยไม่แม้แต่จะเงยพระพักตร์ขึ้น

หวังหรูไห่ยืนรออยู่ด้านข้างด้วยความอกสั่นขวัญแขวน แม้แต่หายใจแรงๆ ก็ยังไม่กล้า

หนึ่งชั่วยามผ่านไป ในที่สุดหย่งอันตี้ก็ทรงเงยพระศอที่แข็งเกร็งขึ้น หวังหรูไห่รีบยกน้ำชาร้อนเข้าไปถวายทันที

หย่งอันตี้ทรงรับมาดื่มรวดเดียวจนหมด หลังจากวางถ้วยชาลงจึงตรัสถามว่า "เขาได้พูดอะไรหรือไม่?"