บทที่ 914 จดหมาย 1

สบตากัน หูอี้ก็ตระหนักได้ว่าแววตาของเฉินเยี่ยนมีประกายบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้เพิ่มขึ้นมา

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ชะงักตะเกียบในมือ แล้วถามกลับว่า "ใต้เท้าเฉินมั่นใจได้อย่างไรว่าในริมฝีปากปลานี้มีเบ็ดซ่อนอยู่?"

รอยยิ้มของเฉินเยี่ยนกว้างขึ้น "หูเก๋อเหล่าไม่เคยได้ยินหรือว่า ช่วงนี้ใครก็ตามที่เจริญอาหาร ล้วนต้องเสียเลือดไปไม่น้อย?"

"ใต้เท้าเฉินคงลืมไปกระมัง ว่าบนตัวข้ามีเชือกมัดอยู่"

หูอี้กล่าวอย่างมีความหมายแฝงเร้น ทว่ารอยยิ้มของเฉินเยี่ยนกลับไม่ลดน้อยลงเลย "ตั้งแต่เมื่อใดกัน ที่ถูกมัดเชือกไว้แล้วยังจะกินได้มากขึ้น?"