บทที่ 920 ฤดูหนาว 2

"เรื่องของคนเราย่อมขึ้นอยู่กับความพยายาม บางทีอาจมีห่านป่าที่ผิดปกติหยุดพักอยู่ที่นี่ก็ได้ ใครจะไปรู้"

โจวจี้ไป๋มีความกระตือรือร้นเกินไป ภายใต้การเร่งเร้าของเขา เฉินเยี่ยนแม้จะรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องงี่เง่า ทว่าท้ายที่สุดก็ยอมติดตามโจวจี้ไป๋ออกไปซุ่มรออยู่ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายอยู่ครึ่งค่อนคืน

ทว่ามิตรภาพระหว่างพี่น้องของพวกเขาก็สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ พอคืนที่สองโจวจี้ไป๋มาชวนอีก เขาก็ปฏิเสธอย่างหนักแน่นที่จะไม่ตามไปอีกเป็นอันขาด

โจวจี้ไป๋ลาหยุดงานห้าวันเพื่อจะจับห่านป่า ย่อมไม่ยอมปล่อยเวลาให้เสียเปล่า จึงแบกเสบียงและน้ำร้อนออกเดินสายไปทั่วทุกหนทุกแห่ง

หากเหนื่อยล้า ก็จะกลับมานอนพักผ่อนที่ห้องของเฉินเยี่ยน แล้วกินข้าวให้อิ่มหนำสำราญ