บทที่ 951 โต้กลับ 4

เจียวจื้อสิงจำต้องก้มหน้ารับฟังคำตำหนิ รอจนความกริ้วของหย่งอันตี้ทุเลาลงบ้าง ถึงได้กราบทูลว่า "ฝ่าบาท สิ่งที่สำคัญที่สุดในเวลานี้คือการช่วยเหลือผู้คน จะชักช้าต่อไปไม่ได้แล้วนะพ่ะย่ะค่ะ!"

หย่งอันตี้ทรงระงับความกริ้วอย่างยากลำบาก ตรัสกับเจียวจื้อสิงว่า "ให้กรมฮู่ปู้เบิกเงินยี่สิบหมื่นตำลึงไปกว้านซื้อเสบียงอาหารและยารักษาโรค ส่งไปยังพื้นที่ประสบภัยโดยด่วน ให้ถือเอาการช่วยเหลือประชาชนเป็นสำคัญที่สุด"

เจียวจื้อสิงรับพระราชโองการแล้วก็ไม่กล้าชักช้า รีบออกจากวังมุ่งหน้าไปยังกรมฮู่ปู้ทันที

หลังจากกรมฮู่ปู้เบิกเงินออกมาได้แล้ว ก็เตรียมจะกว้านซื้อเสบียงอาหาร ทว่ากลับพบว่าบรรดาพ่อค้าข้าวรายใหญ่ในเมืองหลวงต่างก็มีเสบียงสำรองอยู่ไม่มากนัก

หวังซิน รองเสนาบดีซ้ายกรมฮู่ปู้เป็นผู้เชิญพ่อค้าข้าวรายใหญ่เหล่านั้นมายังกรมฮู่ปู้ด้วยตนเอง ทว่าทันทีที่เขาเอ่ยถึงเรื่องพื้นที่ประสบภัย พ่อค้าข้าวเหล่านั้นก็พากันร้องห่มร้องไห้ โอดครวญว่าพวกตนไม่มีข้าวสารเหลืออยู่จริงๆ