บทที่ 964 คิดถึงญาติมิตร

"ป่านนี้ยังนอนอยู่อีกหรือ?"

"เมื่อคืนตอนค่ำเห็นในห้องไม่ได้จุดตะเกียง คงจะเข้านอนแต่หัวค่ำแล้วล่ะ ป่านนี้หน้าต่างยังไม่เปิด คงกำลังหลับสนิทอยู่กระมัง"

"ฤดูเก็บเกี่ยวเหนื่อยที่สุดแล้วล่ะ เมื่อก่อนพวกเราทำงานเสร็จก็ต้องพักตั้งหลายวันกว่าจะฟื้นตัว พอถึงฤดูหนาวก็ยังได้พักบ้าง แต่อาเยี่ยนนี่สิ ทำงานง่วนอยู่ตลอดทั้งปี พอถึงฤดูหนาวก็ยังต้องมาสอนหนังสือชดเชยให้พวกลูกศิษย์ที่ขาดเรียนไปเป็นปีๆ แถมยังต้องออกข้อสอบอีก เหนื่อยกว่าพวกเราเมื่อก่อนเสียอีก"

เสียงกระซิบกระซาบพูดคุยของหลูซื่อและคนอื่นๆ ลอยลอดช่องประตูเข้ามา เฉินเยี่ยนลืมตาขึ้น ก็พบว่าท้องฟ้าสว่างโร่แล้ว

เขาลุกขึ้นด้วยความรู้สึกสดชื่น เปิดประตูออก ก็เห็นหลูซื่อและหลิ่วซื่อกำลังสาละวนอยู่ลานบ้าน