บทที่ 977 เสือไม่อยู่ป่า 7

ช่างแตกต่างจากบรรดาเจ้าหน้าที่ศาลเทียนฝู่อย่างสิ้นเชิง เหล่าขุนนางในราชสำนักต่างรู้สึกอึดอัดใจอย่างที่สุด

พวกเขาเป็นถึงขุนนางผู้มียศถาบรรดาศักดิ์ เมื่อก่อนพวกเจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยเหล่านี้ อย่าว่าแต่จะได้คุยด้วยเลย แค่จะได้เห็นหน้ายังยาก แต่ตอนนี้กลับมาทำท่าทางโอ้อวด ข่มเหงพวกเขาเสียอย่างนั้น

ถ้าแค่ไปตามหาที่จวนยังพอทน แต่พวกเจ้าหน้าที่ดันไปดักรอถึงหน้าประตูวัง

พวกเขาแต่ละคนล้วนมีหน้ามีตา หลังเลิกว่าราชการเช้า ขณะที่กำลังปรึกษาหารือเรื่องบ้านเมืองกับเพื่อนขุนนาง จู่ๆ ก็ถูกเจ้าหน้าที่ศาลเทียนฝู่ขวางทาง ร้องเรียกให้ไปให้ปากคำที่ศาลเทียนฝู่

ทุกครั้งที่เห็นสายตาเยาะเย้ยของคนอื่น พวกเขาก็รู้สึกเหมือนถูกฉีกหน้าจนไม่มีชิ้นดี