บทที่ 992 ปิดตาข่าย 12

เหออันฝูกลับมาถึงก็เกือบจะรุ่งสางแล้ว ผู้คนในคุกล้วนหลับสนิท ทว่าเมื่อกลิ่นหอมของอาหารโชยมาขับไล่กลิ่นอับชื้นในคุกออกไป หลายคนก็ขยับจมูกฟุดฟิดแล้วตื่นขึ้นมา

พวกเขาพากันขยับเข้าไปใกล้ทิศทางที่กลิ่นหอมลอยมา สูดดมกลิ่นหอมนั้นอย่างตะกละตะกลาม ดวงตาเปล่งประกายสีเขียวด้วยความหิวโหย

น่าเสียดายที่พวกเขาถูกขังอยู่ในห้องขังของตัวเอง ไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้ ช่างเป็นเรื่องที่ทำให้พวกเขาทุกข์ทรมานใจยิ่งนัก

เหออันฝูนำคนยกอาหารที่ขนมาจากจวนสกุลหูเข้าไปในห้องขังของเฉินเยี่ยน เฉินเยี่ยนวางพู่กันลง กินอาหารจากจวนสกุลหูเป็นมื้อเช้าเสียเลย

พวกองครักษ์ต่างหยิบกับข้าวมาคนละห่ออย่างคล่องแคล่ว ปูแผ่ลงบนพื้น แต่ละคนล้วงเอาตะเกียบที่ห่อไว้ออกมาจากอกเสื้อ นั่งขัดสมาธิล้อมวงกินกับเฉินเยี่ยนบนพื้น พวกที่นั่งไม่พอก็ยืนอยู่ข้างหลัง แค่ก้มตัวลงก็คีบกับข้าวได้แล้ว ทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อยจนน้ำมันเลอะเต็มปาก