บทที่ 1002 ตรอกไร้แสงที่ไม่มีอยู่จริง

"ไปหาเถ้าแก่หนิวงั้นรึ?"

ลู่เฟยโยนเม็ดทานตะวันลงบนโต๊ะ แล้วตบมือเบาๆ มองหลิวฟู่กุ้ยด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก

"ลุงหลิวครับ ปกติลุงก็ออกจะหมั่นไส้เขาไม่ใช่หรือไง? ทำไมถึงได้ใจดีอยากจะไปช่วยเขาได้ล่ะ?"

"โธ่เอ๊ย!"

หลิวฟู่กุ้ยยิ้มแหยๆ เกาหัวตัวเอง