บทที่ 1004 ยายหน้าปลา

ตรอกแคบที่มืดมิดราวกับเงาทอดยาว ขดตัวอยู่ท่ามกลางบ้านเรือนเก่าแก่ที่ผุพัง

ลู่เฟยและอีกสองคนยืนอยู่ที่ปากตรอก มองสำรวจเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง

พื้นหินที่ปูทางไว้เริ่มสึกกร่อนเป็นรอย แม้ว่าสองข้างทางจะมีประตูบ้านเรือนอยู่บ้าง แต่ภายในกลับเงียบเชียบไร้เสียง และที่หน้าประตูยังปกคลุมไปด้วยฝุ่นหนา ไม่รู้ว่ายังมีคนอาศัยอยู่หรือไม่

และตรอกนี้ก็เป็นไปตามคำร่ำลือ คือไม่มีไฟถนนแม้แต่ดวงเดียว

ส่วนประตูบ้านเหล่านั้น ต่างติดอักขระคำว่า นโมอมิตาภพุทธ เอาไว้ หรือไม่ก็แขวนกระจกบานเล็กๆ ไว้เพื่อสะท้อนสิ่งชั่วร้าย