บทที่ 1017 ตกลงว่าแกโง่หรือแกโง่กันแน่

"ทำจากอะไรน่ะหรือ? ฉันไม่รู้หรอกนะ!" ลู่เฟยกำกระบองไม้พุทราไว้แน่น แล้วแสร้งพูดออกไป

"เตานี้สกัดจากโคลนลุ่มแม่น้ำยมโลก ผสมผสานด้วยเหล็กนิลทมิฬขั้นสุดยอด และหล่อหลอมด้วยเถ้าถ่านกระดูกกะโหลกของทารกที่เสียชีวิตก่อนกำหนดเก้าร้อยเก้าสิบเก้าคน! อย่าว่าแต่สายฟ้ากระจอกๆ ของแกเลย ต่อให้เป็นไฟกัลป์แห่งสรวงสวรรค์ ก็อาจจะไม่สามารถทำให้มันเป็นรอยได้แม้แต่นิดเดียว! ข้าแนะนำว่าอย่าดิ้นรนให้เสียแรงเปล่า จะได้เจ็บตัวน้อยลงหน่อย!" ชายแก่แค่นเสียงหัวเราะ จ้องมองลู่เฟยด้วยสายตาโลภโมโทสัน

"จงมอบร่างเนื้อมาให้ข้าแต่โดยดี แล้วข้าจะถนอมมันเป็นอย่างดี..."

เขายังพูดไม่ทันขาดคำ ร่มดำก็พุ่งเข้าหาเขาจากด้านบน เส้นผมสีดำราวกับเข็มเหล็กนับหมื่นเล่มพุ่งเข้าพันธนาการและทิ่มแทงเข้าใส่

"หึ ฝีมือแค่นี้รึ!" ชายแก่แววตาเย็นเยียบ ยกฝ่ามือที่แห้งเหี่ยวและสั้นกุดขึ้นมา แล้วฟาดเข้าใส่เส้นผมสีดำอย่างแรง