บทที่ 1024 อันธพาลใต้น้ำ

"ไปแม่น้ำหูลู่ตอนนี้เลย?"

ลู่เฟยจ้ำอ้าวอย่างรวดเร็ว จิงเจี้ยนต้องวิ่งเหยาะๆ ตามหลังเขาไปติดๆ

"แต่หินก้อนน้อยยังไม่ตื่นเลย ไปตอนนี้มันจะไม่รีบร้อนไปหน่อยหรือ?"

"คนมันตามมาฆ่าถึงที่แล้ว จะให้รออะไรอีก!" ลู่เฟยไม่แม้แต่จะหันกลับมา "ฉันไม่ได้ขออะไรมาก เต่าหินน้อยไม่ตื่นก็ไม่เป็นไร แค่โยนออกไปสะกดพรายโคลนได้ก็พอ!"

คนที่สามารถทิ้งตราประทับความคิดไว้ในสมองคนได้ โจวโส่วหลี่ผู้นั้นย่อมรับมือไม่ง่าย ตอนนี้ชุดแดงก็บาดเจ็บสาหัส ถ้าไม่หาผู้ช่วยเพิ่มอีกสักสองสามคนจะไหวได้อย่างไร?