บทที่ 103 ผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่ตายอย่างปริศนา

เฉินจินฟาจุดบุหรี่ขึ้นสูบพลางหรี่ตามองชายที่ชื่อไอ้เฉียง ไอ้เฉียงอายุประมาณสามสิบกว่าๆ รูปร่างผอมแห้ง หัวแหลม ดูท่าทางเหมือนหนูตะเภาตัวใหญ่

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น เล่ามาให้หมดเปลือก อย่าให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว ไม่อย่างนั้นฉันจะจับแกโยนลงไปข้างล่างนั่น ให้ละลายจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก!"

แม้ระดับน้ำเลือดจะลดลงไปมากแล้ว แต่ที่ก้นหลุมยังคงแดงฉานสยดสยอง แค่เห็นก็ทำให้ใจสั่นขวัญแขวนได้แล้ว ไอ้เฉียงที่หน้าปูดบวมเขียวช้ำพลันเปลี่ยนเป็นขาวซีด เขารีบคายความลับที่รู้ออกมาจนหมดเปลือกราวกับเทถั่วออกจากกระบอก

ที่แท้ สถานที่แห่งนี้มีคนตายมาตั้งแต่ตอนเริ่มรื้อถอนอาคารเดิมแล้ว ก่อนจะสร้างห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ ที่นี่เคยเป็นชุมชนเก่าแก่อายุกว่าหลายสิบปี สภาพแวดล้อมและสาธารณูปโภคเก่ากะโหลกกะลามาก แต่ทำเลดีเลิศ ตั้งอยู่บนจุดยุทธศาสตร์การคมนาคม รอบด้านรายล้อมไปด้วยย่านการค้าใหม่ๆ

มีผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์รายหนึ่งเล็งเห็นศักยภาพของพื้นที่นี้ จึงต้องการสร้างห้างสรรพสินค้าสุดหรู แต่กลับต้องมาเจอปัญหาตั้งแต่ตอนเจรจารื้อถอน ชาวบ้านส่วนใหญ่ต่างยินดีรับข้อเสนอ แต่มีคุณยายสติไม่สมประกอบคนหนึ่ง ไม่ว่าผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์จะยื่นข้อเสนอดีแค่ไหน เธอก็ไม่ยอมเซ็นชื่อ ยืนหยัดเป็นบ้านหลังสุดท้ายที่ขวางโครงการอยู่ (ติงจื่อฮู่)