บทที่ 1041 วัวเหลืองหลั่งน้ำตา

โรงพยาบาล

เถ้าแก่หนิวนอนสิ้นหวังอยู่บนเตียงผู้ป่วย บนร่างห่มผ้าห่มผืนหนา มีเพียงมือข้างเดียวที่โผล่ออกมาให้น้ำเกลือ หลังมือกลับมีขนสีเหลืองขึ้นเต็มไปหมด ฝ่ามือก็หงิกงอเข้าหากันอย่างประหลาด พยาบาลเก็บขวดยาออกมาให้เขา อดไม่ได้ที่จะซุบซิบนินทากับคนอื่น โรคประหลาดขนาดนี้ ทั้งโรงพยาบาลเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

"น้องชายลู่ ถึงแล้ว" หลิวฟู่กุ้ยพาลู่เฟยเดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย "เถ้าแก่หนิว เถ้าแก่หนิว ดูสิว่าใครมาเยี่ยม?"

เถ้าแก่หนิวพยายามลืมตาขึ้น เมื่อเห็นลู่เฟยก็ตื่นเต้นราวกับเห็นพระมาโปรด รีบลุกขึ้นนั่งทันที "เถ้าแก่ลู่ ในที่สุดคุณก็มา! รีบช่วยผมด้วย ช่วยผมด้วย!" พอเขาลุกขึ้น ผ้าห่มก็เลื่อนหลุดลงมา ผิวหนังที่โผล่พ้นชุดผู้ป่วยเต็มไปด้วยขนสีเหลือง ขนเหล่านี้แห้งกระด้าง อย่างที่หลิวฟู่กุ้ยบอก มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นขนของสัตว์บางชนิด เมื่อเห็นสภาพอันพิลึกพิลั่นของเขา จงเสี่ยวจิงก็อดไม่ได้ที่จะหันหน้าหนี หวาดกลัวจนไม่อยากมอง เขาใช้มือที่หงิกงอทั้งสองข้างคว้าตัวลู่เฟยไว้อย่างแรง

"เถ้าแก่ลู่ โรคของผมโรงพยาบาลก็ตรวจหาสาเหตุไม่ได้ ต้องเป็นเพราะของประหลาดใต้เตียงนั่นทำร้ายเอาแน่ๆ! คุณรีบจัดการของประหลาดนั่นที ช่วยผมด้วยเถอะ!”