บทที่ 1054 ลำไส้หายไป

เสียงกระทบกันของไพ่นกกระจอกดัง 'เพล้งพล้าง' ชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางบ้านที่เงียบสงัด นั่นไม่ใช่เสียงไพ่นกกระจอกกลิ้งเพียงตัวเดียว แต่เป็นเสียงของไพ่ทั้งโต๊ะ ราวกับว่ากำลังมีคนสับไพ่นกกระจอกอยู่! "หรือว่าไพ่นกกระจอกจะวิ่งไปที่ชั้นสองแล้ว?" ลู่เฟยรีบปิดกล่องไพ่นกกระจอก ถือมันไว้แล้วรีบจ้ำอ้าวขึ้นไปบนชั้นสองทันที เพล้งพล้าง! เสียงกระทบกันของไพ่นกกระจอก ดังมาจากห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง ลู่เฟยชะลอฝีเท้าลง ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ แล้วค่อยๆ แง้มประตูห้องส่วนตัวออกเป็นช่องเล็กๆ เสียงไพ่นกกระจอกหยุดลงทันที ภายในห้องส่วนตัวกลับมาเงียบสงัดเป็นพิเศษอีกครั้ง ลู่เฟยชะงักไปสองวินาที ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูออกกว้าง แล้วถือตะเกียงบุญญาบารมีเดินเข้าไป ภายใต้แสงไฟสลัว ไพ่นกกระจอกสี่แถวเรียงรายอย่างเป็นระเบียบอยู่บนโต๊ะ ลู่เฟยเดินเข้าไปดู มันก็คือโต๊ะไพ่นกกระจอกอัตโนมัติแบบธรรมดาทั่วไป เขาจำได้ว่าไพ่นกกระจอกสองสามตัวที่เหล่าเฉินอาเจียนออกมานั้นเป็นสีเหลือง อีกทั้งขนาดก็เล็กกว่าไพ่ในเครื่องอัตโนมัติ สังเกตเห็นได้ง่ายมาก "เมื่อกี้เห็นได้ชัดว่ามีเสียง มันน่าจะซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งในห้องนี้แหละ!" เขาเดินวนรอบโต๊ะไพ่นกกระจอกอัตโนมัติหนึ่งรอบ จู่ๆ ก็พบว่าไพ่นกกระจอกแถวหนึ่งแหว่งไปตรงมุม "หืม? หายไปตัวนึง!" ลู่เฟยรู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที เขาดึงเก้าอี้ออก แล้วเริ่มค้นหาไปทั่วทุกมุมห้อง แสงไฟสลัวกวาดส่องไปตามพื้น กึก ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังขึ้นเบาๆ มาจากใต้ผ้าม่าน ลู่เฟยรีบถือตะเกียงเดินเข้าไปหา ค่อยๆ แง้มผ้าม่านออกทีละนิด เขามองไม่เห็น

ในตอนนั้นเอง ใต้โซฟาที่อยู่ด้านหลังเขา ไพ่นกกระจอกสีเหลืองตัวหนึ่งก็มุดออกมาอย่างเงียบเชียบ ไพ่นกกระจอกกลิ้งตัวเบาๆ สองสามรอบ จู่ๆ ก็กระเด้งตัวขึ้นมา พุ่งเป้าไปที่ก้นของเขา! ทว่า ไพ่นกกระจอกตัวนี้ยังไม่ทันได้สัมผัสโดนตัวลู่เฟย ก็ถูกแสงสลัวของตะเกียงบุญญาบารมีดีดกระเด็นกลับไป ตกกระทบพื้นเสียงดังลั่น "หืม?" ลู่เฟยหันขวับกลับมา พอเห็นไพ่นกกระจอกขนาดเล็กจิ๋ว ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที "ไพ่นกกระจอกแบบนี้นี่เอง!" เขาฮึกเหิมขึ้นมาทันที รีบสวมถุงมือ เตรียมจะเข้าไปจับมัน แต่ไพ่นกกระจอกตัวนี้กลิ้งได้เร็วมาก เพียงพริบตาเดียว มันก็วิ่งไปอยู่ข้างหลังเขาอีกครั้ง แล้วพุ่งเข้าใส่ก้นของเขาอีก แต่ครั้งนี้ลู่เฟยตอบสนองได้เร็วมาก ไพ่นกกระจอกกระโดดอยู่หลายครั้งก็ไม่สำเร็จ หนำซ้ำยังถูกตะเกียงบุญญาบารมีดีดกระเด็นออกไปอีก เมื่อมันไม่สามารถเข้าใกล้ลู่เฟยได้ จู่ๆ ก็เปลี่ยนทิศทาง กลิ้งหลุนๆ ตรงดิ่งออกไปนอกประตู "ทำไมไพ่นกกระจอกตัวนี้ถึงดูไม่ค่อยน่าไว้วางใจนัก เอาแต่จ้องจะโจมตีก้นคนอยู่ได้?" ลู่เฟยรีบถือตะเกียงวิ่งตามไป ไพ่นกกระจอกตัวนั้นกลิ้งมุดเข้าไปในห้องส่วนตัวอีกห้องหนึ่ง พริบตาเดียวก็หายลับไป ลู่เฟยกำลังจะตามเข้าไปหา จู่ๆ ชั้นล่างก็มีเสียงตะโกนร้อนรนของหู่จื่อดังขึ้นมา "เถ้าแก่! เถ้าแก่! เสี่ยวเฉินกลับมาแล้ว!”

“ดันกลับมาเอาป่านนี้เนี่ยนะ!" ลู่เฟยชั่งน้ำหนักในใจ ยังไงไพ่นกกระจอกก็อยู่ในบ้านหลังนี้ หนีไปไหนไม่รอดหรอก ลงไปจัดการเรื่องของเสี่ยวเฉินให้เรียบร้อยก่อนค่อยว่ากัน ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่เหล่าเฉินเป็นห่วงที่สุด ก็คือลูกชายคนนี้ของเขา ดังนั้นลู่เฟยจึงหยิบยันต์สยบผีออกมาสองสามแผ่น แปะไว้ที่ประตูและหน้าต่างของห้องนี้ จากนั้นก็รีบก้าวลงไปชั้นล่าง "นายเป็นใครวะ? นี่บ้านฉัน นายมีสิทธิ์อะไรมาห้ามไม่ให้ฉันเข้า! หลีกไป หลีกทางไปเดี๋ยวนี้!”

“เสี่ยวเฉิน นายใจเย็นๆ ก่อน พี่หู่ไม่ได้เป็นคนเลวหรอก ที่ทำไปก็หวังดีกับนายทั้งนั้น ตอนนี้นายเข้าไปข้างในไม่ได้ พ่อนายเป็นคนบอกเองเลยนะ...”

“พูดจาเหลวไหล พ่อฉันตายไปแล้ว..." ที่หน้าประตูร้านไพ่นกกระจอก หู่จื่อกำลังขวางเด็กหนุ่มรูปร่างผอมสูงคนหนึ่งไว้ ไม่ยอมให้เขาเข้าไป เด็กหนุ่มมีท่าทีต่อต้านอย่างรุนแรง อารมณ์พลุ่งพล่าน ราวกับพร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกกับหู่จื่อ แต่เด็กนักเรียนที่ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะเชือดไก่แบบเขา จะไปผลักหู่จื่อไหวได้อย่างไร? "เถ้าแก่ รีบมาช่วยพูดเกลี้ยกล่อมเสี่ยวเฉินหน่อย" หู่จื่อที่กำลังขวางเด็กหนุ่มไว้ หันไปตะโกนเรียกลู่เฟยด้วยความร้อนรน "นายก็คือจื่อฮ่าว ลูกชายของเหล่าเฉินใช่ไหม?" ลู่เฟยเดินเข้าไปหา แล้วมองดูเด็กหนุ่ม "พวกนายเป็นใคร มาทำอะไรที่บ้านฉัน? เป็นพวกนายใช่ไหม ที่ทำร้ายพ่อฉันจนตาย?" เฉินจื่อฮ่าวเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด "จื่อฮ่าว พวกเราเป็นเพื่อนของพ่อนาย ได้รับคำฝากฝังจากพ่อนายให้มารอนายที่นี่จริงๆ" ลู่เฟยบอกกับเขาอย่างใจเย็น "เป็นไปไม่ได้! พ่อ... พ่อฉันตายไปแล้ว จะมาฝากฝังพวกนายได้ยังไง? พวกนายคิดจะมาขโมยของบ้านฉันล่ะสิ มิน่าล่ะแม่ถึงให้ฉันรีบกลับมา ที่แท้ก็เพื่อให้มาคอยระวังขโมยอย่างพวกนายนี่เอง!" เด็กคนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่มีความซับซ้อนในความคิด พูดเรื่องในบ้านออกมาจนหมดเปลือกอย่างซื่อตรง "แม่นายเป็นคนให้นายกลับมางั้นเหรอ?" ลู่เฟยกับหู่จื่อสบตากัน "แม่นายน่าจะซ่อนตัวอยู่ไม่ใช่เหรอ ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนล่ะ?”