บทที่ 1114 เกรงแต่คนจะไม่รู้จักพอ

งานศิลปะหลิวหลีอันวิจิตรบรรจงชิ้นหนึ่ง มุดเข้าไปในร่างกายของคน และกลืนกินคนผู้นั้นให้กลายเป็นรูปปั้นหลิวหลีสีเลือด

นี่มันราวกับเรื่องเพ้อฝันในนิทานอาหรับราตรีก็ไม่ปาน

หากเป็นเมื่อก่อน คนทั้งหมดในห้องนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

ทว่าตอนนี้ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า ไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาตั้งข้อสงสัยได้เลย

"ตกลง ทำตามที่เถ้าแก่ลู่จัดการเลย"