บทที่ 1122 มนุษย์หลิวหลีสีเลือด

เงาร่างสีขาวซีดนั้นหายไปอย่างกะทันหัน พวกลู่เฟยก็ระแวดระวังตัวขึ้นมาทันที

หู่จื่อชูตะเกียงคุณธรรมขึ้นสูง

ทว่าแสงสลัวสีเหลืองกลับส่องไม่ทะลุห้องใต้ดินที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบ

ที่นี่มืดมิดและวังเวง ปูนบนกำแพงทั้งสองด้านหลุดร่อนออกเป็นแผ่นกว้าง เผยให้เห็นก้อนอิฐสีดำทะมึนด้านใน มีคราบสกปรกสีแดงคล้ำให้เห็นอยู่เลือนราง ทุกหนทุกแห่งอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเน่าเปื่อยและสิ้นหวัง

"นายหญิงไม่ชอบพบปะผู้คน นางเข้าไปในห้องแล้ว"