บทที่ 1156 พิษปีศาจกับพลังหยินนั้นแตกต่างกัน

"ได้ๆๆ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!"

ภรรยาของเถาเจี้ยนเซ่อเช็ดน้ำตา แล้วรีบไปทำไข่ดาวน้ำต้มน้ำตาลทรายแดงทันที พอเห็นลู่เฟยลงมือแล้วเถาเจี้ยนเซ่อมีอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทุกคนก็ไม่ตื่นตระหนกเหมือนเมื่อครู่ ราวกับมีที่พึ่งหลักแล้ว

"แบบนี้ก็ดีเลย เจี้ยนเซ่อรอดแล้ว!"

"เมื่อกี้ฉันก็บอกแล้วไงว่าเถ้าแก่ลู่เก่งกาจ ต้องช่วยเจี้ยนเซ่อได้แน่"

หมอชราหยิบแว่นสายตายาวออกมาสวม จ้องมองบาดแผลของเถาเจี้ยนเซ่อเขม็ง แล้วถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นยิ่งนัก "คุณชายท่านนี้ เมื่อครู่คุณทาอะไรลงบนแผลของเจี้ยนเซ่อหรือ? ทำไมฉันถึงได้กลิ่นเหมือนน้ำผึ้งเลยล่ะ"