บทที่ 1170 หน้ากากละครโน

ในวินาทีที่โครงกระดูกแตกสลายไป บรรดาเงาดำที่กำลังรุมล้อมโจมตีหู่จื่ออยู่ ก็พลันสลายตัวหายไปในพริบตา ยันต์อักษรสยบผีทั้งหมดมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน ส่วนขี้ธูปก็เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเท่านั้น

"แม่ร่วง ในที่สุดก็หมดไปสักที!" หู่จื่อใช้มือค้ำยันดาบใหญ่ ยืนหอบหายใจแฮกๆ แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ พลังลึกลับบนดาบที่เคยช่วยพยุงเขาไว้ก็ได้เลือนหายไปพร้อมกัน

เมื่อเห็นว่าพวกเงาดำหายไปแล้ว ลู่เฟยก็ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตนมากขึ้น แม้เงาเหล่านั้นจะเป็นลูกเล่นของหน้ากากจิ้งจอก ทว่าจำเป็นต้องมีวัตถุที่มีตัวตนจริงอยู่ ถึงจะสามารถทอดเงาออกมาได้ หากปราศจากร่างให้สิงสู่แล้ว อิทธิฤทธิ์ของหน้ากากจิ้งจอกก็ไม่อาจแสดงผลออกมาได้ ด้วยเหตุนี้ เมื่อคืนตอนที่หวางผีจื่อตายไป หน้ากากจิ้งจอกนั่นถึงได้วิ่งหนีอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นนั้น

แล้วในเวลานี้จะปล่อยให้มันมีโอกาสรอดไปได้อีกหรือ? ยามที่ไม่มีร่างให้สิงสู่ ก็คือช่วงเวลาที่หน้ากากจิ้งจอกอ่อนแอที่สุด ต้องฉวยโอกาสนี้จับตัวมันให้ได้ในคราวเดียว! ลู่เฟยสับเท้าไล่กวดลำแสงสีแดงนั้นไปอย่างรวดเร็ว

"ซวงสี่ สกัดมันไว้!" ซากกระดูกในหลุมถูกจุดไฟเผาแล้ว กว่าจะมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านจนหมดก็ยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก เขาจึงเรียกตัวซวงสี่ให้มาช่วยงาน ซวงสี่คล้ายกับจะส่งเสียงทอดถอนใจออกมาอีกคราหนึ่ง ก่อนจะแปรสภาพเป็นกลุ่มลูกไฟพุ่งไล่ตามลำแสงสีแดงไป หลังจากหู่จื่อหยุดพักหายใจครู่หนึ่ง ก็รีบเข้ามาสมทบ