บทที่ 1189 คลังสินค้าหมายเลข 4

ในวินาทีที่เสียงกังวานใสแผ่วเบานั้นดังขึ้นอีกครั้ง

เส้นประสาทของจิงเจี้ยนก็ตึงเปรี๊ยะขึ้นมาในทันที

"เจ้าก้อนหิน เร็วเข้า!"

ดวงตาขนาดเท่าเมล็ดถั่วของเต่าหินตัวน้อยทอประกายวับ

กระดองเต่าเลือนรางขุมหนึ่งแผ่ขยายออกมาจากร่างของมัน แปรสภาพเป็นกระดองเต่าโบราณกึ่งโปร่งแสง คุ้มครองพวกลู่เฟยและจิงเจี้ยนเอาไว้ภายใน