บทที่ 1222 อาละวาดมนุษย์ป่า

ร่างท่อนบนที่เหลืออยู่ส่งกลิ่นคาวเลือดออกมาอย่างรุนแรง

เลือดสดเปรอะเปื้อนไปทั่วพื้นดิน ใบหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ร่างที่บาดเจ็บสาหัสนี้ยังไม่ตาย ในลำคอยังคงมีเสียงลมหายใจอันแหบแห้งรวยริน

หญิงชาวบ้านคนหนึ่งปล่อยโฮออกมาอย่างสิ้นหวัง เธอนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ แล้วร้องไห้แทบขาดใจ

"บอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไป ทำไม... ทำไมถึง..."