บทที่ 1234 ต้นไม้อักขระ

น้ำเสียงของเฮ่อหยุนซงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น เขาชี้ไปที่ระหว่างเขี้ยวสีเหลืองที่ดูน่าสะพรึงกลัวของมนุษย์ป่า และน้ำลายสีเขียวเข้มข้นหนืดราวกับกาวที่หลั่งออกมาจากเหงือก

"มันคือสิ่งนี้! คือน้ำลายเหมือนโคลนนี่แหละ!"

แววตาของเฮ่อหยุนซงเป็นประกาย

"เพราะฟันของพวกมันมีพิษร้ายแรง ในน้ำลายของพวกมันย่อมต้องมีสารที่สามารถปรับสมดุลหรือยับยั้งพิษของตัวมันเองได้! เหมือนกับต่อมพิษของงูพิษที่ต้องมีเซรุ่มแก้พิษอยู่ข้างๆ ทุกสรรพสิ่งต่างค้ำจุนและข่มกันเอง ในที่ที่มีสิ่งมีพิษ ภายในรัศมีเจ็ดก้าวจะต้องมียาแก้พิษอย่างแน่นอน!"

"น้องลู่ เธอวิเคราะห์ได้ถูกต้องแล้ว มนุษย์ป่าตัวนี้แหละคือกุญแจสำคัญในการถอนพิษ!"