บทที่ 1250 หัวเราะให้ปู่ดูหน่อยสิ

หลี่เอ้อหนิวฟาดค้อนลงใส่ลู่เฟยครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความบ้าคลั่ง หัวค้อนนั้นส่องประกายด้วยแสงสีทองเข้ม ส่วน 'สี่' ที่มาพร้อมไฟสีน้ำเงินอมเขียวก็ไม่รู้ว่าหายหัวไปไหนเสียแล้ว

หลี่เอ้อหนิวทะนงในพละกำลังอันป่าเถื่อนของตน ทั้งยังมีมหายันต์อย่างยันต์แสงทองตะวันอาทิตย์หนุนหลัง ในจินตนาการของเขา ลู่เฟยควรจะถูกทุบจนกลายเป็นเนื้อบดไปตั้งแต่ค้อนแรกแล้ว

ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกลับเหนือความคาดหมาย

ไอ้เด็กคนนี้กลับอึดได้อย่างเหลือเชื่อ รับค้อนไปตั้งกี่ครั้งกี่หนก็ยังไม่ตาย

ไม้เท้าท่อนเล็กๆ ที่ดูราวกับไม้คลึงแป้งที่ใครเห็นก็คิดว่าบีบให้แตกได้ง่ายๆ กลับสามารถระเบิดพลังแห่งหยางที่แข็งแกร่งออกมาได้สูสีกัน สามารถต้านทานค้อนแต่ละครั้งของเขาไว้ได้โดยตรง