บทที่ 1295 ดอกไม้บานแล้ว

"แต่ว่าอะไรหรือครับ?"

ลู่เฟยรีบถามย้ำ

"ตั้งแต่เขาเข้าไปในวัดห้าอวัยวะ ตะเกียงไฟที่จุดไว้ก็ดับลง และไม่เคยสว่างขึ้นมาอีกเลยจนถึงวันนี้... บางทีเขาอาจจะตายอยู่ในวัดนั้นไปนานแล้ว... แต่แล้วเมล็ดบัวไฟเล็ดลอดออกมาข้างนอกได้อย่างไรกัน?"

ใบหน้าอวบอิ่มของขู่เต็งปรากฏความสับสน

"ไฟกรรมของบัวแดงนั้นเผาผลาญบาปกรรมไม่ใช่หรือครับ? ไม่ใช่ของที่ใช้สยบสถานที่ชั่วร้ายอย่างวัดห้าอวัยวะโดยเฉพาะหรอกหรือ? ทำไมพกบัวไฟเข้าไปในวัดแล้วถึงเกิดเรื่องได้ล่ะครับ?" ลู่เฟยรู้สึกหนักใจขึ้นมา