บทที่ 1301 ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เณรน้อยอู๋หมิงทำความสะอาดรูที่มุมกำแพงจนเรียบร้อย แล้วกวักมือเรียกลู่เฟยและขู่เต็งอย่างแข็งขัน

"ท่านผู้ใจบุญทั้งสอง รูนี้เชื่อมตรงไปยังเรือนหลัง มีเพียงผมที่รู้! พวกท่านรีบมุดจากทางนี้กลับไปที่ห้องพักเถอะครับ... พอถึงห้องแล้วห้ามหลับห้ามหลับเด็ดขาด ให้มุดไปซ่อนใต้เตียง ถ้าหากว่า..."

"ถ้าหากมีใครเข้ามาในห้องของพวกท่าน ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ก็ห้ามตอบรับเด็ดขาด"

"รอจนฟ้าสว่างแล้ว ค่อยรีบหนีไปนะครับ"

เณรน้อยอู๋หมิงร่ายยาวรวดเดียวจบ แต่ลู่เฟยและขู่เต็งยังไม่ขยับไปไหน พวกเขามองเณรน้อยด้วยความงุนงงเต็มใบหน้า