บทที่ 1303 ปฐมบทแห่งวัดห้าอวัยวะ

เณรน้อยกระโดดขึ้นไปบนหลังของขู่เต็งทันที พร้อมกับใช้กรงเล็บอันผอมบางพุ่งตรงไปยังช่องท้องของขู่เต็ง

"ทำไมถึงเล็งมาที่อาตมาอีกแล้ว! ถึงเนื้ออาตมาจะเยอะ แต่ก็ไม่ใช่จะมาควักกันเล่นๆ แบบนี้ได้นะ!" ขู่เต็งสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเกร็งหน้าท้อง จนกรงเล็บอันเย็นเยียบของเณรน้อยถูกดีดกระเด็นออกไปทันที

"อาจารย์ครับ ระวัง!" ลู่เฟยรีบใช้ไม้พุทราตวัดเณรน้อยลงจากหลังของขู่เต็ง และก่อนที่มันจะทันได้ตั้งตัว เขาก็จัดการฟาดมันจนล้มลงกับพื้น

เณรน้อยแน่นิ่งไปสนิท กลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงโชยออกมาจากรอยโหว่ที่หน้าท้องของมัน

ลู่เฟยหยิบโคมไฟน้ำมันขึ้นมา แล้วนั่งยองๆ ตรวจสอบหน้าท้องของเณรน้อย ในท้องที่ทะลุเป็นรูเลือดนั้น อวัยวะภายในอื่นๆ ยังอยู่ครบ แต่ทว่า... ม้ามได้หายไปแล้ว