บทที่ 132 สองสั้นหนึ่งยาว

"ไม่ใช่ว่าลุงไม่เคยห้าม แต่ป้าแกไม่ยอมฟังลุงเลย ใครกล้าเข้าใกล้โทรศัพท์มือถือ ป้าแกก็จะอาละวาดใส่คนนั้น" พ่อกัวถกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนเหี่ยวย่นที่เต็มไปด้วยรอยกัดทึ้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ

"พวกเธอเจอดูสิ นี่คือรอยที่ป้าแกกัดตอนที่ลุงพยายามจะไปเอาโทรศัพท์มือถือมา"

"ตอนนี้คุณป้าสติสัมปชัญญะไม่สมบูรณ์ พูดเกลี้ยกล่อมไปยังไงก็คงไม่เป็นผลหรอกครับ ทางที่ดีที่สุดคือฉวยโอกาสตอนที่คุณป้าเผลอ แล้วแอบเอาโทรศัพท์มือถือมา" ลู่เฟยกล่าว

"ลุงลองแล้ว แต่ไม่สำเร็จเลย! ป้าแกกอดโทรศัพท์มือถือไว้ตลอดเวลา แทบจะไม่กินไม่ดื่มอะไรเลย แค่มีเสียงกุกกักรอบตัวนิดหน่อย แกก็ระแวดระวังตัวขึ้นมาทันที" พ่อกัวขมวดคิ้วด้วยความกลัดกลุ้ม "ลุงก็รู้ว่าปล่อยไว้แบบนี้ร่างกายป้าแกคงรับไม่ไหว เลยทำได้แค่ตามใจแกไปก่อน หลอกล่อให้แกกินอะไรบ้าง แล้วค่อยๆ คิดหาทางทีหลัง"

ลู่เฟยรู้สึกว่าจะรอต่อไปไม่ได้แล้ว วันนี้เป็นวันครบรอบเจ็ดวันของการเสียชีวิตของกัวไห่เทาพอดี หากปล่อยปละละเลยต่อไป ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก