บทที่ 1329 เสียงไอในห้อง

"พอเห็นคอมเมนต์นั้น ผมก็ตกใจสะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันที"

นิ้วมือของเฉินเหอกำเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ราวกับว่าพอนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นแล้วก็ยังรู้สึกหวาดผวาไม่หาย

"ผมรีบหันกลับไปมองข้างหลังทันที แต่ข้างหลังผมไม่มีอะไรเลย"

"ไฟทุกดวงในบ้านเปิดอยู่ แสงสว่างพอสมควร ผมมองเห็นได้ชัดเจน ข้างหลังผมคือประตูห้องนอนใหญ่ ซึ่งเปิดแง้มไว้เล็กน้อย"

"ผมคิดในใจว่าผู้ชมต้องกำลังแกล้งอำผมแน่ๆ"