บทที่ 1333 ปะการังกระดูก

"ไม่! ไม่ได้เอามา!"

เฉินเหอเงยหน้าขึ้น ส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ไม่ได้เอามาเลยเถ้าแก่ลู่ ผมยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าของล้ำค่าประจำตระกูลคืออะไร ผมยอมรับนะว่าตอนนั้นถูกไอ้ฝันร้ายของสาวน้อยเก้าล้านคนพูดจนเริ่มไขว้เขว แต่ผมยังไม่ทันได้ถามเลยว่าของล้ำค่าประจำตระกูลอยู่ที่ไหน เสียงสับเนื้อนั่นก็ดังขึ้นมาเสียก่อน"

"ตอนนั้นผมกลัวแทบตาย จะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจเรื่องพวกนี้ล่ะ"

ว่านเต๋อฟูที่อยู่ข้างๆ ก็กล่าวเสริมว่า "เถ้าแก่ลู่ ผมกับน้องเฉินก็รู้จักกันมาสักพักแล้ว เขาไม่น่าจะเป็นคนแบบนั้นนะ"