บทที่ 1336 กลิ่นคาวปลา

ทั่วร่างของเฉินเหอระเบิดไอเย็นยะเยือกออกมา

สีหน้าของฉางไหลซุ่นสั่นเทา ถอยหลังไปสองก้าว เห็นได้ชัดว่าถูกท่าทีดุร้ายของเขาทำให้ตกใจกลัวเข้าแล้ว

และคนทั้งห้องนี้ก็ล้วนเป็นคนที่เฉินเหอเรียกมา ไม่มีใครสักคนที่จะช่วยเขา

"เฉินเหอ น้องเฉินเหอ นายใจเย็นๆ ก่อน! พวกเรามีอะไรค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันเถอะ... นายทำแบบนี้หมายความว่ายังไง..."

เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก