บทที่ 1359 เกาะหอยสังข์

เฒ่าเฉียวหน้าดำคร่ำเครียดราวกับก้นหม้อ ก้มหน้าก้มตาใช้เครื่องมือซ่อมแซมรอยรั่วบนเรืออย่างขะมักเขม้น

เมื่อมีน้ำไหลเข้ามาในเรือ ทุกคนจึงไม่อยากเพิ่มน้ำหนักให้เรืออีก จึงพากันกระโดดขึ้นไปบนท่าเรือ

"ความผิดฉันเอง โทษปากเสียๆ ของฉันนี่แหละ! ไม่น่ารีบพูดอะไรก่อนเลย เห็นไหมล่ะ เรื่องซวยๆ เกิดขึ้นจนได้!" สุ่ยซ่างเปียวมองดูเฒ่าเฉียวซ่อมเรือด้วยความเหน็ดเหนื่อย ทั้งเจ็บใจทั้งโทษตัวเอง พลางตบปากตัวเองอย่างแรง

"พี่ชาย จะไปโทษพี่ได้ยังไง? ตกลงคลื่นสุนัขบ้ามันคืออะไรกันแน่ครับ?" ลู่เฟยส่ายหน้า ทอดสายตามองไปยังผิวน้ำทะเลที่ดูเหมือนจะกลับมาสงบนิ่งอีกครั้งด้วยความเคร่งเครียด

ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาซ่อมแซมกงะฟู่สัตว์เทพสะกดน้ำ เขาก็เคยเจอคลื่นยักษ์จู่โจมแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยคล้ายๆ กันมาแล้ว