บทที่ 1369 ดินโคลนวิเศษ

เหล่าวั่นแบกเสี่ยวลั่วไว้บนหลัง มองดูหอคอยกระดูกขาวที่กลิ้งบดขยี้พุ่งตรงไปหาพวกลู่เฟยอย่างดุดัน บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มอันน่าขนลุก

"ไม่สนหรอกว่าพวกแกจะเป็นใคร เก่งกาจแค่ไหนแล้วยังไงล่ะ? อ๋องหอยสังข์ไม่ใช่พวกกินมังสวิรัตินะเว้ย ทันทีที่เจ้านี่ตื่นขึ้นมา คนเป็นในถ้ำอย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!"

เงาร่างอันใหญ่โตของหอคอยกระดูกขาวบดบังพวกลู่เฟยเอาไว้

เหล่าวั่นมองซ้ายมองขวา แบกเสี่ยวลั่วไปหาซอกมุมหนึ่งเพื่อหลบซ่อนตัว

เสียงกระดูกขาวกระทบกับก้อนหิน ช่างเป็นเสียงที่ไพเราะที่สุดในยามนี้จริงๆ